Bu yüzden geçen zaman içinde yavaş yavaş tükenmekte olan sendikal anlayış ve mücadelenin ayakta kalmayı başaran son kalelerinden biri olan Hava-İş, örgütlülüğü ve performansı ile herkesin merakla izlediği bir sendika.

Ama sermaye ve uşakları asla izlemekle yetinmez, her fırsatı kullanıp bu güçlü örgüte dolayısıyla emeğe ve emekçiye öldürücü darbeyi vurmak için uygun zamanı kollar. Ve bu heveslerinden asla vazgeçmezler. Bunu doğal kabul edip, mızmızlanmanın ve bundan şikayet etmenin hiç bir anlamı ve yararı yoktur. Herkesin bildiği gibi, bir sendikayı güçlü ve anlamlı kılan onun yöneticileri değil, üyesinin kararlılığı ve cesaretidir. Kuşkusuz iyi bir işçi lideri böyle bir üye profili ile muhteşem işlere imza atar.

Hava-İş sendikası son yıllarda sendika-üye ilişkileri açısından hiç de olumlu bir görünüm içinde değil. Üye neredeyse örgütü ile arasındaki tüm bağları kopartma noktasına gelmiş. Özellikle en büyük ünite olan Uçuş İşletme, sendika yönetimine olan inancını yitirmiş, bu da yetmezmiş gibi kendisinin bir emekçi olduğunu unutmuşcasına sendika fikrinden vazgeçmiş.

Özellikle uçucuların sendikayı yok sayan tavırları “ yahu gerçekten de sendikaya gerek yok da, biz kendi başımıza mı gelin-güvey  oluyoruz” sorusunu sormamıza neden oluyordu . Ve kendini hala bu toplum için paralayan bir kaç cengavere “Kardeşim! Toplumun böyle bir talebi yoksa başarı şansın sıfır, ne uğraşıyorsun” demek istiyordum.

İyi ki dememişim. Zira Uçuş İşletmede gerçekleşen delege seçimine olan katılım ve alınan sonuç uçucuların her geçen gün daha da kötüleşen çalışma koşulları ile kural tanımayan işverene karşı ellerindeki son koz olan sendikalarına ciddi bir biçimde sarıldıklarını gösterdi. Özellikle THY yönetiminin seçim sahasına sürdüğü sözde sendika sevdalıları her zamanki gibi çalışanlar üzerinde ters tepki yaptı. Tabi bu arada gerçek işçilerin dayanışma içinde biraraya gelmesine neden olan Hamdi Topçu ve çıkıntılarına teşekkür etmek gerek.

Daha önceden de söylendiği gibi, Hava-İş sendikasını buralara taşımakta büyük emekleri olan Atilay Ayçin ve arkadaşlarının birçok koşula bağlı doğal sebeplerden dolayı ömrünü tamamlamış olduğu gerçeğini tekrardan masaya yatırmak gerekir. Bu gerekliliğin, yaşanılan grev sürecinde kuşkuya yer olmaksızın kanıtlandığını ve mevcut yönetimin bu işi bırakmakta geç bile kaldığını kabullenmek, örgüte ve emeğe karşı yerine getirilmesi gereken kutsal bir borçtur.

Çok göz önünde olup az sayıda delegesi olan birkaç ünite dışında delegeler mevcut yönetim ve Gökkuşağı arasında paylaşılacak gibi görünüyor. Genel kurul sonucunu Anadolu’dan gelecek delegeler belirleyecek. Hangi listeden olurlarsa olsun tüm delegeler, kendilerinin ve sonrasındaki genç nesillerin geleceklerini belirleyecek bir karar vermek yükümlülüğü altındadırlar. Emeğe ve emekçiye bunca yıl hizmet etmiş insanlara bundan sonra birtakım bizans oyunları ile koltuğa yapışma ve iktidarı bir ihtiras ve kapris aracı yapma tavrı hiç yakışmamaktadır. Eğer bazıları bu ısrarı sürdürürse mantıklı ve geleceği gören delegeler bu oyunu bozmalıdır.

Bunun en güzel örneğini Uçuş İşletmenin cesur ve onurlu delegeleri vermiştir. Başta Atilla Kaya, Ayhan Günal ve Hüseyin Kargı olmak üzere; THY patronları ile onların maşası bazı kişiliksiz yöneticilerin her türlü baskı, ısrar, gözdağı ve tehditlerine rağmen korkmadan çekinmeden insana yakışan bir tavırla listede yerlerini alarak gelecekleri hakkındaki kararı ancak kendilerinin verebileceği gerçeğini herkesin gözüne sokan bu insanlara selam olsun.