Sizin oylarınızla hayal bile edemeyecekleri zenginlik, lüks ve debdebeye kavuşanlar elbette ki bu yaşamı devam ettirmek isteyip, yaptıklarının bedelini ödemek istemezler. Bunun için her türlü yalanı söyleyip, akla gelmeyen dolaplar çevirebilirler. Bu durum o denli bilinen ve beklenen bir şeydir ki; Ulu Önder Atatürk, gençliğe hitabında bunu tüm açıklığı ve detayları ile anlatmış ve dikkat çekmiştir. Peki, siz sayın halkım ne zaman uyanacaksınız. Zira size anlatılanlar ve reva görülenler sizi aptal yerine koymanın ötesine geçmiş ama siz hala yalayıp ısırmakla meşgulsünüz.

Yıllardır dini siyasete alet edenlerin peşinden koşan sayın halkımın aklını ve mantığını vicdanıyla birlikte emanete bırakması sonucu geldiği yer nasıl bir bataklıktır? Ve sayın halkımın büyük bir bölümü boğazlarına kadar battıkları bu cehalet ve sefalet pisliğinde kendilerine arada sırada lutfedilen iki nefes ile mutlu olabiliyor ve kandırılmayı kabulleniyorlarsa, bilsinler ki; kendilerine vadedilen cennet aslında cehennemin ta kendisi olacaktır. Zira, hataya ve günaha sessiz kalmak, en az onu işlemek kadar veballidir.  

Bunlar böyledir. Toplumu sistematik olarak afyonlayıp cahilleştirirler. Devletin ve toplumun tüm katmanlarında kaliteyi sıfırlayıp, ahmaklar ordusu haline getirirler. Ondan sonrası kolay, ne deseler inanır, ne yapsalar onaylar bu yığınlar. Yandaş basına bakalım. Adına gazeteci denilen o iftiracı, tetikçi ahlaksız ve vicdansız yalakalar neler söyleyip yazıyorlar. Bu durum, toplumu nasıl öküz yerine koyduklarının en bariz örneğidir. Hatta bazen etkili olamadıklarında baş muktedirden acayip fırça yerler, iyi yazamadılar insanları kandıramadılar diye.

Trafik kazalarını önleyememiş, töre cinayetlerini bitirememiş, kadına şiddeti normal görmüş, ticari ahlakını yitirmiş, küçücük yaştaki çocuklara toplu tecavüzü erkeklik saymış ama muhafazakarlığı kimseye bırakmayan kendine has bir namus anlayışı ile utanmadan aramızda dolaşanlara bir de ‘rızası var’ diyerek katkıda bulunan yargıçları katarsak gelinen noktada elbette ki; koskoca Cumhurbaşkanı halkın karşısına geçip “ne 1milyonu, vallahi 330 bin lira” diye pazarlık yapar. “Böyle cumhur’a, böyle başkan.” Bakanı ondan geri kalır mı? Bir yandan asgari ücret için kaynak sorar, öte yandan lüks arabalar için harcanan halkın parasına “çerez parası” der. “Benim valim” dedikleri rahat durur mu? Onlar da kalitelerini göstereceklerdir elbet, kimisi iktidar mitinglerine kalabalık toplamayla meşgul olurken gelmeyenler hakkında yasal işlem yapar, kimisi vatandaşa “gavat” der, kimisi haddini aşıp ibadet yerlerini yıkmaya kalkar. İnsanın; “Valini de al git” diyesi geliyor ama neyse...

Geri kalmışlığın ve cehaletin böylesine işe yaradığı başka bir ülke olmasa gerek. Sayın halkım, 562 sene önce yapılmış bir savaşla uyutulurken, Osmanlı’nın haşmetinin kendilerine nasıl yakıştığını beyinlere kazımaya çalışanların asıl amaçlarını anlayamamaktadırlar. İşte Osmanlı’da ne varsa bunlarda da olmalıdır. Saraysa saray, hilafetse işte mersedesli dini lider, padişahsa padişah, eh bir de harem oluversin gari.

Fetihle beraber coşan RTE, surlara saldıran asker coşkusuyla bir avuç namuslu ve cesur gazeteciye gözdağı verirken hoşuna gitmeyen yabancı basına paçavra deyip onları halka şikayet ederken gavur edebiyatı yapıyor. Halkına Bizans surlarını döven topları yapanın aslında bir gavur yani, Macar bir topçu ustası olduğunu söylemiyor. Ne yapsın, zaten kendisi de kutlamalara önce gavur icadı uçak, sonra da gavur icadı helikopterle geldi.

Çok sayın halkım, bir hafta sonra seçim var. Bu seçim ülkenin var olma savaşı. Herkesin aklını başına alıp bu kabustan uyanması için son fırsat. Aslında şöyle düşünecek olursak, başta sayın Cumhurbaşkanı olmak üzere başbakan, valiler, bakanlar ve diğer kamu görevlileri “bize oy vermeyin” diye bas bas bağırıyorlar.

Nasıl mı?

Cumhurbaşkanı, “para keriz parası değil mi, Diyanet İşleri Başkanına bir de uçak veririm.”

Bakan, “Makam arabalarına harcanan para ancak çerez parası kadar.”

Başbakan, “Ey! İş adamları, şu muhalefete bir şey söyle, asgari ücreti arttıracaklar.”

Cumhurbaşkanı, “Sarayda tanesi bin liralık bardaktan içiyoruz ama elma kabuklarını da atmıyoruz.”

Ey sayın halkım, sen kimsin? Bu yalanlara inanacak kadar saf, bu günaha ortak olacak kadar vicdansız ve çoluğunun çocuğunun geleceğini tehlikeye atacak kadar aptal mısın? Eğer değilsen uyan artık. Bu seferde tercihini yanlış yaparsan sana sadece köprüye vergi memuru koyan padişahı ve o memurun halka yaptıklarını hatırlamak kalır.